37 Yıllık Üst Geçit Kaldırıldı, Şimdi Gözler Erenlik Parkı’ndaki Ucube Demir Yığınında!
Boyabat, Adnan Menderes Bulvarı üzerinde bulunan ve 1987-1988 eğitim öğretim yılında inşa edilen yaya üst geçidi, 37 yılın sonunda yıkıldı. Başlangıçta İmam Hatip Lisesi, Boyabat Lisesi ve İnönü Okulu öğrencilerine güvenli geçiş imkanı sağlamak amacıyla yapılan bu yapı, zamanla işlevini kaybetmiş ve amaç dışı kullanılmaya başlanmıştı.
Öğrencilerin Geçiş Noktası Olmaktan Çıkarıldı
Üst geçidin inşasının ana amacı olan öğrenci geçişi, çeşitli sebeplerle tamamen ortadan kalktı. İnönü Okulu’nun kapanması ve diğer okulların karşı tarafa olan bağlantılarının anlaşılmayan bir şekilde kapatılması, köprünün ilk amacından sapmasına neden oldu. Öğrenciler için bir geçiş noktası olmaktan çıkan yapı, amacına hizmet edemez hale geldi.
Güvenlik Riskleri ve Çürüyen Beton
Yılların getirdiği yıpranmayla birlikte, üst geçidin beton kısımlarında ciddi deformasyonlar ve dökülmeler meydana gelmişti. Bu durum, altından geçen araçlar ve yayalar için büyük bir güvenlik riski oluşturuyordu. Her an düşebilecek beton parçaları, hem can hem de mal güvenliği açısından ciddi bir tehlike haline gelmişti.
Amacından Sapan Kullanım ve Trafik Sorunları
Yıkılan üst geçit, son yıllarda yasa dışı bir reklam alanı olarak kullanılıyordu. Köprünün üzerine asılan reklam afişleri, araç sürücülerinin dikkatini dağıtarak trafik güvenliğini tehlikeye atıyordu. Bu durum, özellikle yoğun trafik saatlerinde trafik kazalarına davetiye çıkarıyordu.
Vatandaştan Üst Geçit Sonrası “Erenlik Parkı” Çağrısı
Boyabat’ta 37 yıllık ömrünü tamamlayan üst geçidin yıkılması, kamuoyunda yankı uyandırdı. Bu yıkım, ilçede atıl ve tehlikeli hale gelmiş diğer yapılarla ilgili tartışmaları da beraberinde getirdi. Vatandaşlar, yıllardır süregelen bir sorun olarak gördükleri Erenlik Parkı’ndaki yarım kalmış yapının da aynı akıbeti paylaşmasını istiyor.
Belediyenin öncülüğünde gerçekleşen üst geçit yıkımını takdirle karşılayan Boyabat halkı, gözünü şimdi de Erenlik Parkı’ndaki “ucube“ olarak adlandırdıkları, atıl ve işlevsiz demir yığınına çevirdi.
Devlet bütçesine büyük bir külfet getirmesine rağmen hiçbir işe yaramayan ve estetik olarak da çevreye uyum sağlamayan bu yapının kaldırılması, kamuoyunda yüksek sesle dile getirilmeye başlandı.











